Informacja o tym, że posiadam siostrę bliźniaczkę zaskoczyła zarówno rodzinę, jak i przyjaciół. W szczególności zadziwiła ich informacja o tym, że siostra jest ode mnie o sześć lat młodsza, mieszka w Stanach, poznaliśmy się online osiem miesięcy temu i dopiero kilka tygodni temu spotkaliśmy się w świecie trójwymiarowym. Zaskoczenie jest dla mnie zrozumiałe, ponieważ Anna i ja również do tej pory nie możemy wyjść ze zdumienia tym, że oboje istniejemy jednocześnie, co potwierdzają zdjęcia i zeznania świadków.

Poznaliśmy się w Buniowej grupie fanów i fanek Jenny Lawson. Zaczęło się niewinnie – od odkrycia, że oboje jesteśmy piromanami. W tym czasie ciągle jeszcze próbowałem kuźni, Anna zarówno wtedy, jak i teraz zajmowała się pracą nad biżuterią. Jak wiadomo nadałem imię swemu kowadłu, Anna – swojemu palnikowi acetylenowemu. Zaczęliśmy wymieniać się zdjęciami różnych rzeczy, które albo podpaliliśmy osobiście, albo tylko oglądaliśmy. Przy okazji jednak poznaliśmy się nieco dogłębniej i im dłużej rozmawialiśmy, tym bardziej było oczywiste nasze pokrewieństwo.

Czytaj dalej

Część 1część 2część 3

Czwartek

Znajduję się w jakimś budynku pełnym młodzieży. Nie wydaje mi się być szkołą, koloniami, hotelem… jakiś dziwny szpital? Czym by budynek nie był, potrzebuję toalety. Jest ich dookoła mnóstwo, wszystkie zajęte przez młodych ludzi – ku swojemu szokowi nagle zdaję sobie sprawę, że i ja jestem nastolatkiem. Ale nie mogę użyć toalety, na której ktoś spożywa deser, plotkuje z kolegami i koleżankami, lub po prostu spogląda na mnie przyjaźnie, zapraszając spojrzeniem, bym dołączył.

Wydostaję się z budynku i z narastającą desperacją chodzę dookoła, ale jak na złość wszędzie są przechodnie – młode pary, wyprowadzacze psów (szczęśliwe psy…!), starsze panie. Wszędzie latarnie i kamery. Pobliski park jest niezwykle aktywny, mimo, iż jest środek nocy. W końcu nie mam już siły, podlewam najbliższe drzewo, po czym zauważam ze zdziwieniem, że nie odczułem żadnej ulgi. Gdy budzę się chwilę potem jestem bardzo szczęśliwy, że nie odczułem ulgi, bo oznaczałoby to konieczność zmiany pościeli.

Czytaj dalej

Część 1

Część 2

Środa

Jest piździelczo zimno. Nic nowego, ale i tak spędzam w łóżku dodatkową godzinę, wijąc się wśród swetrów i kołder. Gdyby się dało, najpierw rozpaliłbym ogień, a potem wyczyścił szybę pieca, ale nawet ja nie mam aż tak odpornych na gorąco dłoni. Wypełzam z łoża, gdy nie mogę dalej ignorować faktu, iż nie robi się ani trochę cieplej.

Prawie udaje mi się zignorować ból i sztywność pleców – dalszy research postaci Gunnara. Co za pech, że nie mogę sobie zrobić gorącej ka… cholera, przecież mogę. Śniadanie, kąpiel, kawa, herbata, książka o neo-nazistach w internecie. Zabawa przednia, ale przerzucam się na „No-One Ever Has Sex In The Suburbs” Tracy Bloom. Potem zaczynam pisać własną notkę o tym, że alt-right nie jest ani alternatywna, ani prawicowa, jest mainstreamem i lepiej do tego przywyknąć, żebyśmy mogli rozpocząć kolejną rewolucję i kontynuować przeciąganie liny. Nie wiem, czy ją publikować, bo w sumie i tak wszyscy to wiemy. W tym czasie kanapowa lewica się oburza za to, czy ktoś użył właściwego zaimka, podczas gdy przez Warszawę przeciąga sześćdziesiąt tysięcy faszystów, a w Ameryce konserwatyści (w tym znany pastor) popierają pedofila na stanowisko senatora. Polska i Ameryka zrobiły się ostatnio do siebie bardzo podobne, tylko zalegalizować w Polsce broń i transformacja będzie niemal kompletna.

Czytaj dalej