Notatki z podróży

Kolonia to dziwne miejsce.


Ulica, na której mieszka odwiedzany przeze mnie Miś z Kolonii (jak sama nazwa wskazuje) jest jedną z droższych ulic w mieście. Mieszczą się na niej eleganckie bloki, galeria sztuki, sklep z bardzo drogimi pierdolansami. A jednak nie udało się wytyczyć jej w taki sposób, żeby mieściły się na niej jednocześnie samochody i ludzie. Ponieważ mieszkańcy parkują pod blokiem, pozostaje akurat tyle miejsca, żeby ALBO przejechał samochód, ALBO przeszedł człowiek. A samochody jeżdżą często.


Większość mijanych przeze mnie sklepów wygląda identycznie. Metal, szkło, ogromne szyby, za którymi świeci lodowate światło, oświetlając drogie produkty. Mieszkając w Amsterdamie przywykłem do o wiele bardziej organicznej architektury i Kolonia sprawia na mnie wrażenie miasta dostosowanego do potrzeb robotów. Dokładnie tak samo, jak Warszawa.


Podobieństw jest więcej. Spotykani w barach ludzie trzymają się w swoich grupkach i nie sprawiają wrażenia, jakby mieli ochotę nawiązywać kontakt, jeśli zaś już to robią, to nie moją ulubioną metodą — podejść i powiedzieć coś głupiego i zobaczyć, co się stanie — tylko np. wystawiając język i obleśnie się w moją stronę oblizując. W ciągu pobytu, pominąwszy Misia z Kolonii, jak na razie rozmawiałem z trzema osobami, z których każdą zagadnąłem osobiście, wybierając zupełnie przypadkowo pod kątem „o, ten wygląda sympatycznie i ma w sobie coś ciekawego”. Pierwszy okazał się Holendrem z Amsterdamu, drugi — Australijczykiem, a trzeci — Belgiem. Przysięgam, że nie podsłuchiwałem, w jakim języku mówią.


Swoją drogą, znowu wychodzi, że jestem Casanovą, ponieważ poderwałem wszystkich trzech. Australijczyka jakby najmniej, ponieważ był barmanem w trakcie pracy i niespecjalnie mógł się oderwać, ale polubił mnie na tyle, żeby zapominać pobrania ode mnie pieniędzy za napoje i zachęcać usilnie do wybrania się do baru następnego wieczora. (Bardzo lubię ten typ barmana.) Holender zaplanował spotkanie ze mną po powrocie do domu, czyli w przyszłym tygodniu, zaś Belg… to dłuższa historia. W skrócie powiem, że zagadywanie faceta w skórzanym mundurze policyjnym, skórzanej czapce, skórzanych rękawicach, skórzanym krawacie i z dwoma skórzanymi biczami u pasa, czy moja teoria, że on w ten sposób kompensuje sobie mizerny rozmiar jest słuszna może się skończyć w nadzwyczaj nieprzewidziany sposób i w sumie to bardzo dobrze, że jutro z tego miasta wyjeżdżam i już więcej mnie w tym barze nie zobaczą.


*


Właśnie przed chwilą mój kumpel zdefiniował zmianę mojej osobowości pod wpływem antydepresantów — nie mam zahamowań. To prawda. Niektóre rzeczy nadal wzbudzają moją niechęć — nie lubię darkroomów, w których po pierwsze jest ciemno, po drugie nie da się pogadać, a po trzecie włącza mi się głosik, pytający, jak często i dokładnie się tu sprząta i ile zarazków roi się po ławkach i podłogach. Wiecznie żywy jest Wewnętrzny Katolik, który nudzi, że za dużo przyjemności to grzech i lepiej bym pomedytował, lub poczytał Biblię. Ale Wewnętrznego Katolika jakoś podejrzanie łatwo przyciszyć (zwłaszcza po trzecim piwie), a nieśmiałość wziona i znikła. Ni ma. Nie ma takiego faceta, do którego bym nie zagadał. Są tacy, do których zagadywać nie mam ochoty, rzecz jasna, ale jeśli widzę coś fajnego, to nic mnie nie powstrzyma. A potem się okazuje, że oni wszyscy są moimi zaczepkami zachwyceni i gotowi mi to okazać na wiele interesujących sposobów, również przy użyciu skórzanego bicza przy barze w obecności gości.


Z jednej strony chciałbym, żeby mi ta pyskatość pozostała po zaprzestaniu terapii chemikaliami, bo jest fajna i odnosi same sukcesy, z drugiej — nie do końca wiem, czy na pewno chcę spędzić kolejne np. 10 lat ładując się z zapałem w kolejne kłopoty z kolejnymi facetami w kolejnych barach. A antydepresanty mają też taki skutek uboczny — tak twierdzi mój terapeuta, a nie mam powodu mu nie wierzyć — że raczej uniemożliwiają zakochanie się i wszystko to, czego potrzeba, aby się z kimś związać. A na razie raczej nie mogę pigułów odstawić. W zeszłym tygodniu przeoczyłem jeden raz mniejszą dawkę — biorę całego proszka rano i pół po południu, przeoczyłem to pół. Dzień potem byłem jakiś nieobecny, co odnotował Szacowny Małżonek. Następnego dnia zaś miałem w pełni rozwinięte objawy depresyjne, łącznie z myślami samobójczymi. Tak więc chyba jeszcze nie będziemy rezygnować z chemii…


*


Z Kolonii wyjeżdżam jutro i nie będę tęsknić. Nie podoba mi się tutaj. W Berlinie podoba mi się głównie część wschodnia, a konkretnie fragmenty, których jeszcze nie zdążyli odnowić. Kolonia wygląda jak Berlin Zachodni, jednocześnie skrzętnie ukrywając, że w rzeczywistości jest tu dosyć biednie. Nie tak biednie, jak w pomniejszych rumuńskich miasteczkach, ale jak na zgniły kapitalistyczny Zachód, którym straszono mnie w dzieciństwie, to jednak Kolonia cienko przędzie. Mnóstwo ludzi stąd wyjechało i wyjeżdżają kolejni; kryzys ekonomiczny wytłukł turystów z Włoch i Hiszpanii i tylko w chwilach takich, jak ten weekend — Bear Pride i najazd skórzanych misiów z całego świata — łazi tu dużo turystów i gada w obcych językach.


Na koniec jeszcze słowo na niedzielę o misiach. Ja misie lubię. Misie są brodate, czasami brzuchate, czasami muskularne, generalnie futrzaste, piją piwo litrami zamiast odginać paluszek od szklaneczki coli light, ubierają się w skórzane pantalony, t-shirty i dżinsy zamiast Prady i innych Kalwinów Klajnów, mają przyciężkie poczucie humoru, a jednocześnie potrafią wdzięcznie się przegiąć i wymachiwać łapą rozmiaru, cóż, niedźwiedziej, jakby były zwiewną westalką. Tyle, że w Kolonii misiów jest nadmiar. W barze stoi dwustu identycznych facetów. W barze obok kolejnych dwustu. Wszyscy brodaci, wszyscy duzi, wszyscy włochaci, wszyscy w podobnych ciuchach. A w środku tego wszystkiego siedzę ja w t-shircie „Beards Are Awesome” i się z nich natrząsam. Nie wiem, jak się czuje heteryk kochający cycate blondynki na zjeździe cycatych blondynek, ja w środku dwustu muskularnych niedźwiedzi czuję się strasznie ubawiony, bo kojarzą mi się z indie hipsterami, którzy wszyscy wyróżniają się z tłumu za pomocą wyglądania identycznie.


*


A teraz jest już jutro.


Śniadanie zjadłem w losowo wybranej knajpce, w której nieuprzejma pani nie znała ani słowa po angielsku, ale dogadaliśmy się za pomocą pokazywania palcem i przemawiania bardzo powoli. Aura jest mżąca i bardzo ciepła, raczej październikowa, niż listopadowa, a ja nieco niewyspany po wczorajszym wypadzie.


Trzy pierwsze bary spowodowały we mnie gwałtowne ataki klaustrofobii. Nie mam problemu z barami, w których jest dużo ludzi, ale jeśli nie ma nawet tyle miejsca, żebym mógł zdjąć z siebie kurtkę, to znaczy, że jest jednak trochę za przytulnie. W czwartym barze grali Britney Spears zamiast szlagierów o reniferach, znalazły się miejsca siedzące, a barman polewał bardzo szczodre drinki, klepał mnie po plecach i pytał, co też jeszcze chciałbym usłyszeć.


Byliśmy w środku może dziesięć minut, kiedy wpadła na mnie — niezupełnie przypadkowo — urocza, ciemnowłosa dziewczyna i powiedziała, że jest bardzo pijana i przeprasza, ale czy może tańczę. Może tańczyłem. Przetańczyliśmy jakieś pół godziny, po czym dziewczyna zapoznała Misia i mnie ze swoją najlepszą przyjaciółką, która z kolei zapoznała nas ze swoim chłopakiem. Pamiętny lekcji Misia o tym, że mieszkańcy Kolonii nie rozmawiają z obcymi zastanowiłem się przez chwilę, czy aby dotyczy to wyłącznie gejów, po czym okazało się, że żadna z tych trzech osób nie pochodzi z Kolonii, a najdłużej mieszka tu ciemnowłosa, bo aż osiem lat.


Nie wiem, czy jeszcze tu wrócę. Misiu i jego nieleczona depresja mają na mnie bardzo zły wpływ, w barach wolno palić, muzyka jest beznadziejna, a dwaj poderwani faceci mieszkają za granicą. Na ulicy czyhają na człowieka bankomaty-złodzieje, które dopiero przed ostatnim potwierdzeniem transakcji od niechcenia wspominają, że pobierają 20% opłaty. Schampanja, „alternatywny” bar, raczy człowieka raz DJem Otzi, raz szlagierami typu „Halinko, fajną dupę masz”, co nie jest do końca sposobem, w jaki alternatywę rozumiem ja. Skojarzenia z Warszawą nie są przyjemne, bo Warszawy też nie lubię, lubię kilka wybranych miejsc i mieszkających w niej przyjaciół. A jednak nie żałuję, że tu przyjechałem, chociażby dlatego, że blokada pisarska runęła z hukiem i połowę pobytu spędziłem klikając z zapałem w laptopa, spotkałem ponownie misiową przyjaciółkę-anarchistkę i doskonale się ubawiłem, oraz nabyłem nadzwyczaj dziwny element ubioru — coś jakby środek marynarki z eleganckimi klapami, połączony z rękawami dresu z paskami. No i w portfelu mam wizytówkę belgijskiego skórzaka… 


*


Ostatnie godziny w Kolonii całkiem nieźle podsumowały moje odczucia wobec tego pobytu.


Wybraliśmy się do knajpy, w której podają najlepsze sznycle w mieście. Nie żałowałem — sznycle były ogromne i pyszne, kelnerka uprzejma i uśmiechnięta, a po mojej lewej stronie siedział niezwykle piękny, czarnowłosy i czarnobrody mężczyzna, na oko 35-40 lat, wielkie, czarne oczy. Pewnie Hiszpan, myślałem lekko nieobecnie, gdy Miś skarżył się na swojego szefa. Pewnie hetero. W domu siedzi żona, a on w podróży służbowej…


Zjedliśmy, wypiliśmy, po czym postanowiłem udać się do toalety, zupełnie przypadkiem wybierając moment dwie minuty po tym, jak udał się tam brodaty przystojniak. Niestety, za mną ruszył nieznany mi świński blondyn, który zaczął przemawiać do mnie po niemiecku.


— I don’t speak German — odpowiedziałem.


— Do you speak English?


— I believe I do. — Cholera, będzie do mnie gadać, pomyślałem niechętnie, patrząc z żalem, jak brodacz myje ręce i wychodzi.


— Where are you from?


— I’m from Amsterdam.


— Amazing! Amsterdam, Amsterdam! — zaczął śpiewać popularny tutaj szlagier z gatunku muzyki rubaszno-pijackiej, której nie znoszę.


— Yes, I heard this last night at a bar — odpowiedziałem i ruszyłem do wyjścia, on zaś za mną.


— I have a dream, baby! — poinformował mnie, kiedy już miałem usiąść z powrotem obok Misia.


— What is it?


Objął mnie i pogłaskał po plecach. — To have a Dutch man all of my own! — Po czym na szczęście oddalił się, zanim zdążyłem dać mu w pysk i objaśnić, że nie znoszę być dotykany bez pozwolenia przez kompletnie obcych ludzi.


Pełen niesmaku usiadłem. Ależ mnie Kolonia żegna. Jednak jacyś Niemcy mnie zagadują. Łapami. Nie znoszę tego okropnie.


— To był jeden z tych okropnych gejów z Kolonii — poinformował mnie równie zniesmaczony Miś.


— Rzeczywiście okropny — mruknąłem. — Nie trawię, jak ktoś mnie maca bez pytania. Porozmawiamy, polubimy się, wtedy możesz się przytulać, a nie jakiś obcy z łapami startuje. To akurat jest sposób, żebym kogoś natychmiast znienawidził.


— Przykro mi — powiedział szczerze zawstydzony Miś.


— Trudno, żaden problem, zaraz przecież wyjeżdżam. Chodź, zbieramy się…


Ciągle zniesmaczony i z uczuciem zbrukania ubierałem się, gdy nagle zawadziłem okiem o stolik, przy którym siedział brodacz. Brodacz wpatrywał się we mnie tymi wielkimi, pięknymi oczami, z tą miną, której z niczym nie da się pomylić, którą po angielsku określamy ‚bedroom eyes’ a po polsku nie mam pojęcia, a kiedy nasze oczy spotkały się, uśmiechnął się tak, że zmiękły mi kolana i natychmiast zapomniałem o obleśnym blondasie.


Jeszcze wsiadając do pociągu miałem cichą nadzieję, że może, podobnie jak ja, był gościem z Amsterdamu i spotkamy się, ale oczywiście nic tak pięknego nie nastąpiło. A jednak ten uśmiech kompletnie zmienił mój nastrój. Nawet odkrycie, że projektanci dworca nie wpadli na pomysł, że ktoś mógłby chcieć tam usiąść niczego nie zmieniło. Ten uśmiech — i smród dymu papierosowego z mojej bluzy, którą wyprałbym od razu, gdyby nie to, że przyjazd tuż przed północą — towarzyszą mi nadal, kiedy piszę ten akapit już w pociągu. Dziękuję Ci, nieznajomy brodaczu. A tobie, nieznajomy świński blondynie, serdecznie życzę hemoroidów.


*


A w styczniu najpewniej Ateny…

  • *zazdrości skórzanych misiów*
    *ech, nawet darkroomów zazdrości, bo dla hetero dziewczynek takich nie robią*

  • @kokainistka Robią, robią, chociaż pewnie nie w Polsce 😉

  • @Kokainistka, był darkroom taki, hm, ogólnego użytku w M65 chyba. Nie byłam, ale czytałam

  • miałem racje, nazywając Cię Casanovą. Cieszy mnie, że piszesz, życzę powrou do zdrowia i pozdrawiam

  • Świetnie wiedzieć, że się dobrze bawisz, prawdopodobnie wyrabiając normę również za mnie (od jakiegoś czasu hejtuje cały świat, wobec czego nie interesuje mnie nic znajdującego się dalej niż dwadzieścia metrów od mojego łóżka, a tak się składa, że jedynymi owłosionymi samcami znajdującymi się mniej niż dwadzieścia metrów od mojego łóżka są moje szczury).

    W Kolonii nie byłam, byłam w Dusseldorfie i głównie pamiętam nachalnych polskich imigrantów, rzucających niewybrednymi komentarzami w stronę mojego faceta. W każdym razie tez mi się nie podobało. Hamburg jest fajny 🙂

  • @navaira
    wiec wlasnie :/ bylo sie wybrac z wlochatym kolega do klubu swingersow w porto, jak byla okazja, ech.

    @margot
    w default city, jak mniemam? ja rowniez hejtuje wawke, na to polrocze pielgrzymke na ow dziki wschod do znajomych juz zaliczylam 😉

  • co jest ciekawego w Atenach w styczniu?

  • @nieufamfacetom 😀 Jak skończę redakcję, to wrzucę notkę pt. Sekrety Casanovy, z której dowiesz się wszystkiego na temat moich tajemniczych technik podrywu 😉

    @nowokaina Masz szczury! Ale fajnie! Ja nie mam serca na kolejne szczury, ja się w nich zakochuję, a potem one mi umierają po 2-3 latach 🙁

    @watashi79 W Atenach chwilowo ogólnie jest ciekawie, zawsze lubiłem anarchistów walczących z policją i koktajle mołotowa.

  • Specjalnie dla tego wpisu zalozylam tu konto:D
    W Kolonii bylam kilka razy, mam zreszta tylko godzine drogi od Bochum, nawet chcialam tam studiowac. Od poczatku samo miasto wydawalo mi sie tylko tlem do katedry, ktora jednak tak mnie zachwycila, ze jechalam tam tylko dla niej:)
    Co do miejsc siedzacych i obcosci centrum, zgadza sie.
    Düsseldorfu nie odwiedzam czesto. Powiem, ze mnie troche przytlacza… wielkomiejskoscia. Nie czulam sie tam przytulnie, jak w Bochum, czy nawet Dortmundzie. Miasto szpanerow, mowi sie.
    Z tym poznawaniem, to masz racje. Niemiecki sposob na poznawanie nowych ludzi jest taki, by poznawac ich przez wspolnych znajomych. Od tej zasady wylamuja sie przede wszystkim obcokrajowcy… W pociagu nieeee bo akurat jada, w knajpie nieee bo przyszli jesc/pic/muzy sluchac, na ulicy nieee bo akurat gdzies ida…
    Dziwne, mi tez najbardziej Berlin wschodni do gustu przypadl!
    I ostatnie spostrzezenie: w Kolonii jest jeszcze jedna perelka, mianowicie doskonala wietnamska restauracja. Trzeba sie jej jednak naszukac bo jest sprytnie ukryta…;)

  • Dlaczego wszyscy hejtują „wawkę”? Dlaczego nikt nigdy nie pisze o Lublinie, Toruniu, Bydgoszczy i innym Wrocławiu. Sorrrry, ale wszyscy się tu pchają nie wiadomo po co a potem najeżdżają na to miasto, które jest nijakie przez nadmiar nijakich przyjezdnych. Wkurza mnie to.
    Navaira – wpis prawie na nowelę 😉

  • @rosa222 Bardzo mi miło, że sprowadziłem Cię na złą drogę :)) W Amsterdamie każda okazja dobra, by poznać kogoś nowego, zagaduje się ludzi o cokolwiek przy dowolnej okazji, zauważyłem to już przy pierwszym pobycie w 2000 roku, kiedy rozmawialiśmy w knajpie o wymowie wyrazu „iron” (ajron czy ajon) i do rozmowy dołączył się obcy Holender. Kolonia i Warszawa niestety są jakby nieco inne. A co do restauracji, nie podałabyś adresu? 🙂

    @bohaterpozytywny Ja niestety pochodzę z Warszawy i tam też mieszkałem przez 29 lat. Obcokrajowcom wybierającym się do Polski polecam Kraków, Zakopane, Mazury, nawet Poznań, Warszawy nie polecam. Nie moje miasto, co poradzę.

  • Jeżeli ktoś narzeka na „swoje” miasto – ok, zna od podszewki, więc ma prawo 😉 Miałam na myśli takich, co to wpadają do niego, żeby na nie ponarzekać.
    Ale swoją drogą, naprawdę praktycznie nigdzie nie widzę/nie słyszę, żeby ktokolwiek komentował coś w kwestii innych miast niż w-wa, to zastanawiające